Mianem „superstulatek” i „długowieczny” określa się osobę powyżej 110. roku życia. Dane szacunkowe wskazują, że na całym świecie żyje pół miliona osób, które mają więcej niż 100 lat. Naukowcy, którzy podjęli się badań nad sekretem ich długowieczności, odkryli, że najważniejszym elementem, niezależnie od miejsca zamieszkania i płci, był deklarowany przez nich aktywny sposób spędzania czasu wolnego, a szczególnie odpowiednia dawka tzw. naturalnego ruchu.

Od dawna już wiadomo, że styl życia, a szczególnie żywienie i aktywność fizyczna, to recepta na zdrowe i długie życie. Wpływ genów, jak podkreślają naukowcy, na długość naszego życia wynosi (w zależności od źródła) najczęściej około 25%. Reszta zależy od nas. Jak podają eksperci, nawet minimalna aktywność fizyczna zmniejsza śmiertelność i wydłuża przewidywaną długość życia.

Jaki ruch na jesień życia?

Eksperci WHO definiują aktywność fizyczną osób starszych jako wszystkie czynności w życiu codziennym, związane z ruchem. Chodzi więc nie tylko o ćwiczenie
i uprawianie sportu, lecz także pracę i odpoczynek.

Tymczasem badania krajowe i zagraniczne wskazują, że poziom aktywności fizycznej obniża się wraz z wiekiem, zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn. Nie dotyczy to superstulatków. Badający ich naukowcy uznali, że najważniejszym czynnikiem, wpływającym na długowieczność tych sędziwych osób, było aktywne spędzanie wolnego czasu, a zwłaszcza odpowiednia dawka ruchu naturalnego. Pod tym pojęciem kryją się czynności związane z życiem codziennym: uprawa ogródka, spacery i czynności manualne w domu czy ogrodzie. Badani deklarowali taką aktywność niezależnie od miejsca zamieszkania i płci.

W jaki sposób aktywność fizyczna „konserwuje” nasz organizm na dłużej?

Przede wszystkich chroni przed chorobami cywilizacyjnymi, które skracają życie. Aktywność fizyczna w parze z prawidłowym żywieniem nie ma sobie równych w walce z nadwagą i otyłością, które znacząco zmniejszają przewidywaną długość życia z uwagi na wynikające z nich powikłania zdrowotne.

Osoby aktywne fizycznie rzadziej sięgają po używki i są bardziej odporne na nałogi. Ćwiczenia fizyczne, szczególnie te na świeżym powietrzu o charakterze tlenowym, nie tylko w dużej mierze chronią przed chorobami sercowo-naczyniowymi, najczęstszą przyczyną krótszego życia osób po 65. roku życia, lecz także znacząco wspomagają ich leczenie.

Jak wskazują wybitni kardiolodzy, już 15 minut aktywności fizycznej dziennie lub 90 minut tygodniowo o umiarkowanym natężeniu może przynieść korzyści nawet u osób z ryzykiem sercowo-naczyniowym. Mięśnie oddechowe, dzięki regularnym ćwiczeniom, stają się silniejsze i mają lepszą wydolność, dzięki czemu zapewnia się prawidłową pracę płuc na długie lata.

Aktywność ruchowa, szczególnie w gronie przyjaciół czy rodziny, rozładowuje stres i negatywne emocje, dając nie tylko lepszą kondycję fizyczną, ale i psychiczną. Odpowiednia do wieku i możliwości dawka ruchu powoduje wydzielanie endorfin i serotoniny – hormonów redukujących napięcie, zmniejszających stres i poprawiających nastrój. Nic dziwnego, że indywidualne i grupowe zajęcia ruchowe są uważane za skuteczną profilaktykę pierwotną i wtórną depresji. Na koniec nie można zapomnieć o korzystnym wpływie regularnej i umiarkowanej (czyli dostosowanej do indywidualnych możliwości) aktywności ruchowej na poprawę odporności organizmu. Powodów, by iść na spacer, porozciągać się czy ćwiczyć, jest zatem mnóstwo.

  1. World Health Organization, Global Recommendations on Physical Activity for Health 18–64 years old. 2011.
  2. Rosławski A., Ruch przedłuża młodość, PZWL, Warszawa, 2001.
  3. Kaczmarczyk M., Trafiałek E., Aktywizacja osób w starszym wieku jako szansa na pomyślne starzenie. Gerontol. Pol., 2007, 15, 4, 116-118.

Inne nowości z kategorii Aktywność fizyczna: